دلم برای خودم تنگ است...

می پرسد از من کیستی ؟ می گویمش اما نمی داند
این چهره ی گم گشته در ایینه خود را نمی داند
می خواهد از من فاش سازم خویش را باور نمی دارد
آیینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند
می گویمش گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد
کاری بجز شب کردن امروز یا فردا نمی داند
می گویمش آنقدر تنهایم که بی تردید میدانم
حال مرا جز شاعری مانندمن تنها نمیداند
می گویمش ‚ می گویمش ‚ چیزی از این ویران نخواهی یافت
کاین در غبار خویشتن چیزی از این دنیا نمیداند
می گویمش ‚ آنقدر تنهایم که بیتردید می دانم
حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمیداند
می گویم و میبینمش او نیز با آن ظاهر غمگین
آن گونه میخندد که گویی هیچ از این غمها نمی داند

"بهمنی"

کتاب، زندگی و من...