مرگ رنگ

سهراب سپهري يکي از بزرگترين شاعران و به نوعي عارفان بزرگ معاصر است. اولين مجموعه شعري ايشان با عنوان «مرگ رنگ» به راستي رنگِ مرگ دارد. در آن جز سخن از تنهايي و خاموشي، شب و جغد و ويرانه نيست. فضاي «مرده رنگي» نه تنها در مفاهيمي که مي آفرينند موج مي زند، بلکه خود «رنگها» نيز، غزيب و انتزاعياند. ترکيب هايي چون رنگ معما، رنگ خاموشي و ترکيب هاي مشابه ديگر در سراسر دفتر به کار گرفته شده است. نخستين دفتر با «قير شب آغاز» ميشود:

ديرگاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است،

بانگي از راه دور مرا مي خواند،اي به ر

ليک پاهايم در قير شب است...

در اين شعر چنان محيط سرد و منجمدي احساس ميشود که گويي شاعر روزنه اي روشنايي نمي يابد. غم و اندوه موج مي زند.

کتاب، زندگی و من...